ماجرای مسابقهی دویچهوله برای انتخاب وبلاگهای برتر فارسی حرف و حدیث زیادی بهدنبالداشتهاست. برخی وبلاگنویسان همچون نیکآهنگ، حامد قدوسی، پارسا ، عصیان و خوابگرد سازوکار(مکانیسم) این مسابقه را بیاعتبار و نادرست خوانده و به نقد آن پرداختهاند. البته حسین درخشان –که گویا تنها داور ایرانی مسابقه بودهاست- هم آماج حملات برخی قرارگرفتهاست. بهگمان من این نقدها تا آنجا که به سازوکار مسابقه مربوط است، درست و منطقی است اما با کمال صداقت بایدبگویم دلیل حملات به حودر را درکنمیکنم. به او گفتهاند داوری کن و او هم داوری و انتخاب کرده و انصافاً در مورد انتخاب بعضی وبلاگها نشانداده که روابط شخصیاش را دخالتندادهاست.
در کل معتقدم وجود مسابقهای برای انتخاب وبلاگها کار بدی نیست و پیشنهاد نیکان (؟) در مورد اجرای این مسابقه توسط رادیو زمانه را هم منطقی و قابل قبول میدانم. اما مکانیسم پیشنهادی من چیست؟ بهنظر من بهتر است که وبلاگنویسان و وبلاگخوانها داوران را انتخابکنند، نه وبلاگهای برتر را و داوران به انتخاب وبلاگهای برتر بپردازند. مکانیسم پیشنهادی این است که کاندیداهای داوری در سایت ثبتنام کنند و شرایط اولیه که مثلاً شامل داشتن وبلاگی با دستکم ۵۰ یادداشت و ۶ ماه فعالیت باشد بررسیگردد، سپس این داوران از نظر قابلیت اعتماد و نزدیکی سلیقهی مخاطبان به داوران در معرض آراء آنها قرارگیرند تا در نهایت ۱۰ داور برای مسابقه انتخابشوند، هر یک از این داوران بر اساس سلیقهاش ۱۰ وبلاگ برتر را معرفیکند و وبلاگهایی که بیشترین رأی داوران را کسبکردهاند بهعنوان برندهها معرفیشوند. این کار میتواند در سالگرد تولد وبلاگ های فارسی انجامشود.
