با توجه به نزدیکی به ایام خرید شب عید راهنمای تضمینی خرید کالا(!) به اهالی وبلاگستان تقدیممیشود.
۱- برای خرید هر کالایی (البته هر کالای بادوام مثل لوازم خانگی، وسایل دیجیتالی و...) اولین چیزی که باید به سرعت به آن پیببرید "ابعاد کیفیت" آن کالاست. یعنی چه؟ یعنی اینکه بفهمید مهمترین چیزهایی که در مورد آن کالا اهمیتدارند چه چیزهایی هستند و کدام اهمیتشان بیشتر است. مثلاً هنگام خرید کامپیوتر نوع فلاپیدرایو تقریباً هیچ اهمیتی ندارد درحالیکه مسائلی مانند نوع و سرعت سیپییو بسیار مهم هستند. نوع اسپیکرها و قدرت صدای خروجی آنها هم مهم است اما به پای اهمیت سیپییو نمیرسد. به این موضوعات ابعاد کیفیت کامپیبوتر میگویند. حالا از کجا بفهمیم جنسی که میخواهیم بخریم ابعاد کیفیتش چیست؟ برای اینکار باید از اطلاعات فروشندگان، خریداران قبلی و منابعی مانند سایتهای معتبر اینترنتی استفادهکنیم. پس هر چیزی میخواهید بخرید اول ابعاد کیفیت آن را مشخصکنید، سپس اهمیت این ابعاد را با امتیازدادن توصیفکنید. (مثلاً فرضکنید اگر کامپیوتری ۱۰۰ امتیاز داشتهباشد ۴۰ امتیاز آن مربوط به نوع و سرعت سیپییو است، فراموشنشود که قیمت همیشه یکی از مهمترین ابعاد است) این مرحله از خرید را مرحلهی صفر مینامیم.
۲- مرحلهی بعدی بازارگردی نامدارد. سؤالهایی که پیشمیآید این است که کجا باید رفت و در آنجا چه بایدکرد؟ همیشه برای خرید هر کالایی به جایی بروید که جمعی از فروشندگان آن محصول در کنار هم گردآمدهباشد. مثلاً برای خرید مبل در تهران به یافتآباد یا دلاوران و در اصفهان به رهنان میروید. این قاعده باید برای خرید هر کالایی رعایتشود. تجمع فروشندگان تنوع را بیشتر، قیمت را کمتر و خوشرفتاری و تلاش برای جلب نظر مشتری را بیشتر میکند. در بازار باید با مشاهدهی دقیق اجناس و پرسشوپاسخ با فروشندگان کاندیداهای خرید خود را مشخصکنید. داشتن یک دفترچهی یادداشت کوچک برای نوشتن نام و آدرس فروشگاه و نوع و قیمت کالای کاندیدشده توصیهمیشود.
۳- مرحلهی بعدی مرحلهی انتخابات(!) نامدارد. در این مرحله باید جدولی از ابعاد کیفیت و امتیاز هر بعد و لیستی از کاندیداهای خرید تهیهکنید. برای هریک از ابعاد به هریک از کاندیداها امتیاز بدهید. در پایان یک تا سه کالای منتخب خواهیدداشت.
۴- مرحلهی آخر چانهزنی است. این مرحله بسیار تخصصی است که برای آموزش عملی آن سفر به شهر ما اصفهان توصیهمیشود! به سراغ اولین کاندیدای خود میروید. در ذهن خود باید مبلغی را بهعنوان حداکثر مبلغ پرداختی برای آن کالا درنظربگیرید. در هنگام خرید هیچ علاقه و اشتیاق خاصی به خرید آن کالا نباید نشاندهید. جوری وانمودکنید که گویا متخصصی هستید که در حال سنجش قیمتهاست و برایش خریدن یا نخریدن آن کالای خاص توفیرینمیکند. هیچوقت پیش از پرداخت پول چانهزنی را آغازنکنید و به پایان نرسانید. راه درست ایناست که فرضاً مبل موردنظر یکمیلیونتومان قیمتدارد از فروشنده بخواهید کمترین مبلغ ممکن را به شما اعلامکند. مثلاً میگوید: " ۹۵۰دیگه آخرشه!" با خونسردی و بیتفاوتی کامل هشتصدهزار تومان پول از جیبتان درمیآورید و میگویید: "بفرمایید!" در حینشمارش پول سعیکنید با سؤالی ذهن فروشنده را بههمبریزید!! مثلاً بپرسید کاور مبل هم دارید؟! پس از شمارش پول توسط فروشنده فاز دوم مرحلهی چانهزنی آغازمیشود. بسیار سریع با او صحبتکنید! فرصت چینش کلمات و اندیشیدن به آنچه شما میگویید را از او دریغکنید. درصورت ناموفقبودن این فاز و اصرار فروشنده به کمبودن مبلغ بهشکلی سخاوتمندانه مبلغی به پول نخست اضافهمیکنید مثلاً ۳۰هزارتومان! درحین اضافهکردن این مبلغ عبارتی ازاین نوع بر زبانآورید :"دیگه انشاءا... درسته"، یا باحالتر "این هم واسه اینکه دیگه سر هم را درد نیاوریم! خیلی سختمیگیرید!" در صورت نارضایتی فروشنده این فاز تا همان میزان حداکثر مبلغ پرداختی که در ذهن شماست ادامهمییابد، اما هرگز پولی بیش از آن مقدار را نپردازید و در صورت مطالبه به سراغ کاندید بعدی بروید.
